WSPOMNIENIE O NIEZWYKŁEJ SZARYTCE

MARIUSZ ORŁOWSKI

WSPOMNIENIE O NIEZWYKŁEJ SZARYTCE

Książka Siostra Stanisława Andronowska i jej ekumeniczne dzieło. Lubelska Szarytka we wspomnieniach nierzymskokatolików ma charakter zbioru wspomnień o postaci-symbolu lubelskiego ekumenizmu. Do utrwalenia na papierze swoich wspomnień o tej legendarnej już rzymskokatolickiej zakonnicy udało się nakłonić zarówno duchownych, jak i świeckich, reprezentujących różne nierzymskokatolickie środowiska wyznaniowe, którzy znali lubelską Szarytkę osobiście.

Siostra Stanisława Andronowska urodziła się 12 czerwca 1905 r. w Bowsku (łot. Bauska) – mieście w południowej części Semigalii na Łotwie, położonym niedaleko granicy z Litwą. Młoda Stanisława jakiś czas przebywała w Wercholesiu koło Kobrynia. Przed wybuchem I wojny światowej rodzina Andronowskich przeniosła się do Chocimia na Besarabię, a stamtąd do Lublina. Gdy w toku działań wojennych w 1915 roku do Lublina miały wkroczyć wojska austriackie, rodzina Andronowskich została ewakuowana przez władze carskie do Rosji – na Kaukaz. Do Lublina Andronowscy powrócili dopiero w 1922 roku.

Stanisława Andronowska była córką Marii z Korsaków (zm. 31 marca 1939 r.) i Stefana (zm. 11 lutego 1925 r.) Andronowskich. Ojciec Stanisławy Andronowskiej pełnił m.in. funkcję naczelnika Wydziału Portowego w Rydze, a po powrocie w 1922 r. rodziny Andronowskich do Lublina – naczelnika Urzędu Skarbowego Podatków i Opłat Skarbowych w tym mieście. Natomiast jej dziadek – Jan Korsak – był uczestnikiem powstania styczniowego, a brat – porucznik Bohdan Andronowski – dostał się do niewoli sowieckiej w 1939 roku i został zamordowany na Białorusi.

Stanisława Andronowska uczęszczała do Gimnazjum Sióstr Urszulanek w Lublinie, a po maturze podjęła – na Uniwersytecie Lubelskim (późniejszym KUL) – studia z zakresu filologii klasycznej, których ostatecznie nie ukończyła.

W 1929 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (siostry szarytki) w Warszawie. Po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej pracowała w Szpitalu Praskim pw. Przemienienia Pańskiego. Pracując w szpitalu, przeżyła obronę stolicy we wrześniu 1939 roku i niemiecką okupację. Jesienią 1943 roku siostra Stanisława z grupą 40 dziewcząt, dla których prowadziła kursy z zakresu gospodarstwa domowego, przeniosła się do Domu ks. Boduena. W marcu 1944 roku została skierowana do pracy w Szpitalu św. Wincentego à Paulo (szpital sióstr szarytek) przy ulicy Staszica w Lublinie. W 1945 roku włączyła się do pracy charytatywnej prowadzonej przy parafii pw. Nawrócenia św. Pawła na ulicy Dąbrowskiego (obecnie Bernardyńskiej). Zajmowała się niesieniem pomocy samotnym matkom i osobom starszym. Pełniła też obowiązki referentki ds. ekumenizmu przy Kurii Biskupiej w Lublinie.

W 1976 roku przeszła na emeryturę i zamieszkała w mieszkaniu należącym do sióstr szarytek przy ul. Bieruta (obecnie Lwowskiej). W 1993 roku, z racji podeszłego wieku, została przeniesiona do Zakładu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo przy ulicy Tamka w Warszawie, gdzie spędziła ostatnie lata swego życia.

Ta niezwykła postać, bezgranicznie oddana lubelskiemu ekumenizmowi, zmarła 25 stycznia 1999 roku w wieku 94 lat. Jej ciało złożono na cmentarzu rzymskokatolickim w Lublinie przy ul. Lipowej, najstarszej nekropolii we wschodniej Polsce.

Zebrane wspomnienia o siostrze Stanisławie Andronowskiej składają się na wielowątkowy i barwny portret pionierki lubelskiego ekumenizmu, który redaktorzy tomu pragną przekazać przyszłym pokoleniom. W ich zamierzeniu publikacja ma być rodzajem hołdu złożonego pamięci siostry Stanisławy Andronowskiej przez lubelskich nierzymskokatolików.

Siostra Stanisława Andronowska i jej ekumeniczne dzieło. Lubelska Szarytka we wspomnieniach nierzymskokatolików, Wydawnictwo „Signa Temporis”, Podkowa Leśna 2010, ss. 65.

Książka jest dostępna w sprzedaży wysyłkowej. Zamówienia na publikację można składać pod adresem: rema_lublin@o2.pl lub REMA, skr. poczt. 209, 20-950 Lublin 1 (cena 15 zł).

Abp Józef Życiński o tej książce:

 

Możliwość komentowania jest wyłączona.